Niet vlammen, maar een vonkje... Laatste zaterdag (26ste) en zondag (27ste) van mei 2007

De gesloten tijd... M'n vader had het er maar moeilijk mee dat hij zijn passie voor roofvissen tijdelijk niet kon uitoefenen, bijkomend dat we sommige 'mede-roofvissers' gewoon door zagen vissen, wat de frustratie alleen maar groter maakte. Als echte roofvisser met respect voor zijn 'prooi' liet hij het goede voorbeeld zien. Dylan en ik hadden er ook heel veel zin in, maar wij vermaakten ons ook uitstekend(!) met andere vissoorten. Toen werd het 26 mei en dit bekende dat de roofvis weer bevist mag worden. Zaterdag en zondag gingen we ertegenaan en vooral op de plas.

Zaterdag:

6:00 uur gaat de wekker, we mogen weer! Zo snel mogelijk maken we alles klaar en een klein uurtje later komen we aan op de plas. Gelukkig was de witvis de vorige dag al gevangen, dus we konden meteen echt beginnen. Het eerste uur besluiten we te trollen en hierbij de vis spotten op de dieptemeter. Helaas krijgen we geen stootje, maar de vis hadden we wel gevonden, dus de eerste plek, de zogenaamde 'Dodemanshoek', zou de eerste plek van het seizoen zijn waar echte aasvissen te water gingen. Na een kwartiertje was het Dylan's dobber die richting bodem ging, hangen! De eerste snoek was binnen, 64 cm...

Dylan en m'n vader visten beide dicht tegen de kant aan, maar ik viste voor de verandering iets dieper, op ongeveer 3-4 meter. Dit bleek een goede tactiek te zijn, want vrij snel na de 64-er ging mijn dobber de onderwaterwereld van dichterbij bekijken. Na aanslaan begon het gevecht, een zwaar gewicht aan de andere kant van de lijn was te voelen, maar ik voelde er nog een paar rare schokjes bij en toen... PATS! Lijnbreuk, dat wat ik voelde was de bodem (stenen of mosselen ofzoiets), de vis voelde wel zwaar aan, maar nu de bodem ook als gewicht meetelde twijfelde ik of het nou een grote was. Trollend gingen we weer even verder tot we weer bij mooie plekkies aankwamen. Na 3(!) plekken op de plas te hebben bevist, hebben we welgeteld 1 aanbeet gehad en gemist. De sloten rondom de plas moesten dan maar wat geluk brengen. Het plan pakte goed uit en ik wist een mooie snoek van 68 cm. te vangen op een Salmo Perch Red-Head.

Vele meters gleden onder de boot door, maar geen snoek wilde bijten in een mooi stuk kunstaas. Eenmaal op de plas weer aangekomen viel ons 1 plek op, dit was de enige plek waar geen wind stond. Daar gingen we het dus proberen met een lekker aasvissie. En jawel hoor, een leuk snoekje wist de vis wel te waarderen en ging er gretig mee vandoor. M'n vader pakte zijn kans en ving 'm. De vis haalde precies 68 cm. (omdat m'n vader niet zo blij is met de manier waarop hij op de foto staat, wil hij niet dat de foto geplaatst wordt) Tijden verstreken zonder aanbeet, maar omdat we wel lekker zaten bleven we er vissen. Gelukkig niet zonder resultaat, want mijn grote rietvoorn werd gepakt door een mooie (precies) tachtiger. Deze mocht even met mij op de foto.

We waren nou wel een beetje gaar geworden, dus gingen we richting huis. Het was een matige seizoensopening, met slechts 4 snoeken over de hele dag met 3 man.

Zondag:

Over deze dag kan ik vrij kort zijn, nog wat harder werken voor een vis dan de dag ervoor, op elke plek waar we wilden vissen zaten al andere vissers, we wisten toch nog 2 snoeken te vangen van 65 (m'n vader) en 60 cm. (ik). En op een Salmo Skinner en n op een Salmo Perch. Bij die snoek van 65 hoort nog wel een leuk verhaal: Ik heb net geschreven over die verspeelde snoek door lijnbreuk, nou mensen die snoek is bevrijd van de dreg+onderlijn, want m'n vader wist 'm te vangen op een Skinner met de hele verspeelde troep erbij. Ik ben weer opgelucht, want het is nu uitgesloten dat ik een grote snoek heb verspeeld en de snoek heeft geen last meer van de haak. Voor de rest zat er nog 1 heel klein pluspuntje aan de dag, want ik heb een Korda-loodje gevangen, is dat geweldig of niet?

De bevrijde 65-er.

Perch-etende 60-er.

Al met al was het openingsweekend zeer matig met 6 snoek(jes), we zijn het seizoen dus niet vlammend begonnen, maar slechts met een vonkje. Volgende week maar weer proberen!

De groeten,

Duncan Swart